Toanielferiening Marrum e.o. speelt twee Friestalige een-akters in het MFC. Het gaat om de voorstellingen “De Bleate Wierheid” en “Foarut sjen”, die ze beide onder de noemer “Toaniel op lokaasje” in juli in Marrum hebben gespeeld. Onlangs hebben zij gevraagd of ze beide voorstellingen, mede vanwege het grote succes, ook op de de bühne van het MFC mochten uitvoeren. Mis het dus niet !!
Korte inhoud “De bleate wierheid (Bloot slaat dood)”
Mevrouw Killebuur (een beetje poep) en mevrouw Kwakkelei (een beetje mensen) zijn samen gegaan om van deur tot deur te gaan om handtekeningen te verzamelen tegen zinloos geweld en vulgariteit. Een van de eerste huizen wordt bewoond door Flens, een schilder, die er goed uitziet. Ze zijn net binnen en halen koffie. Mevrouw Kwakkelei vertelt verhalen over Flens die rondgaan en over zijn modellen. Ze kijken naar een schilderij van een naakte vrouw zonder benen. Flens weet de vrouwen te sussen met zijn poëtische uitspraken over hun benen. Al snel komen de handtekeningen op de tweede plaats en doen ze er alles aan om de aandacht van Flens te trekken. Tot mevrouw Kwakkelei twee benen vindt in de kelder…!
Korte inhoud “Foarút sjen (Blik op eindig)”
Twee vrouwen kamperen naast elkaar op een camping. Cora’s tent is oud en versleten. In de vakanties ging Cora altijd kamperen. Ze is onlangs weduwe geworden en probeert nu te ontsnappen uit een schijnbare gevangenis. Haar Willem had maar één passie: blikjes verzamelen. Haar verwerking bestaat uit het leeg eten en drinken van al die blikjes en daar praat ze graag over. Deze golf van vertrouwelijkheid slaat de carrièrevrouw Ireen in eerste instantie tegen de borst. Ze is gesloten en verstopt haar verleden het liefst ver weg. In een gloednieuwe tent wacht ze ongeduldig op haar nieuwe relatie, die iets te lang wegblijft. Er is echter een spannend contact tussen deze twee tegenpolen wanneer Ireen Cora’s mobiele telefoon mag gebruiken en dit op zijn beurt Ireen in staat stelt over te schakelen naar het eten van de inhoud van de blikjes. Een contact dat beide vrouwen leert, dat niet ‘hangen aan het verleden’, maar ‘vooruitkijken’ een open toekomst biedt.